رد نظریه ی معمای چاقی

اضافه وزن و چاقی سبب بهبود بقاء بیماران  مبتلا به دیابت نوع 2 نمی شود. درمطالعه ای با ابعاد بزرگ در دانشگاه هاروارد، محققین نتایج تحقیقات قبلی دراین  زمینه را رد کردند. در تحقیقات قبلی اعلام شده بود که اضافه وزن و چاقی درمیان افراد مبتلا به دیابت می تواند منجر به کاهش مرگ و میر این افراد در مقایسه با افراد دارای وزن نرمال شود، این فرضیه که به "معمای چاقی" معروف است یکی از مسائل بحث انگیز بود. نتایج این تحقیق درمجله ی the New England Journal of Medicineمنتشر گردید.

پرفسور Frank Huمی گوید: اطلاعات جدید این تصور را که داشتن اضافه وزن یا چاقی سبب بقا بیماران  دیابتی می گردد را برطرف کرد. او می افزاید : مدیریت وزن یک استراتژی درمانی مهم برای افراد دیابتی مبتلا به چاقی یا اضافه وزن است.

محققین به آنالیز اطلاعات بدست آمده از 8970 زن در Brighamو زنان شرکت کننده در تحقیق سلامت پرستاران  بیمارستان  ((NHS و 2457 مرد مبتلا به دیابت نوع 2 در مطالعه ی پایش تخصصی  سلامت (HPFS)پرداختند.

آنها مقدار نمایه ی توده ی بدنی این افراد را اندکی  قبل از ابتلا به دیابت اندازه گیری کردند. دانشمندان بیمارانی که در شروع تحقیق سابقه ی خانوادگی ابتلا به دیابت یا بیماریهای  قلبی عروقی و سرطان را قبل از تشخیص دیابت نوع 2 داشتند از این تحقیق حذف کردند. همچنین افرادی که دارای وزن پائینی بودند از این تحقیق خارج شدند. سایر شرکت کنند گان به مدت حداقل 36 سال در مطالعه ی NHSو به مدت 26 سال در مطالعه ی HPFSپیگیری شدند. درطی این مدت 3083 مرگ گزارش گردید.

نتایج نشان داد که ارتباط مستقیمی بین BMIدر زمان تشخیص دیابت و خطر مرگ و میر به دلیل همه ی علل وجود دارد. حداقل میزان خطر مرگ در میان  افراد با وزن طبیعی مشاهده گردید. پایین ترین میزان مرگ و میر  در میان شرکت کنندگان چاق یا دارای اضافه وزن  مشاهده نشد. این یافته ها نشان می دهد که اضافه وزن یا چاقی هیچ فایده ای برای افراد مبتلا به دیابت ندارد. علاوه بر این یک ارتباط وابسته به دوز بین مقدار BMI(نمایه ی توده ی بدنی) ومرگ و میر در افرادی که هرگز سیگار نکشیده اند دیده می شود. این ارتباط نشان می دهد هر چه میزان BMIقبل از تشخیص دیابت بالاتر باشد بیمار درمعرض خطر بالاتری از مرگ ومیر  قرار می گیرد.

 این روند درمیان افراد سیگاری کمتر مشهود است زیرا  افراد سیگاری  لاغرتر از افرادی غیر سیگاری هستند اما خطر مرگ ومیر درمیان آنها بالاتر است.

نتایج بدست آمده بر خلاف  برخی از مطالعات قبلی در زمینه ی کاهش خطر مرگ و میر درمیان افراد چاق مبتلا به بیماریهای مزمن نظیر دیابت نوع 2 است. نویسندگان معتقدند درتحقیقات قبلی محدودیت  هایی وجود داشته است که سبب ایجاد نتایج ناصحیح شده است که از جمله می توان به سایز کوچک مطالعات، اندازه گیری BMIبعد از تشخیص دیابت و خطا در ارزیابی اختلاف ایجاد شده توسط استعمال سیگار و بیماریهای  مزمن تشخیص داده نشده که غالباً منجر به کاهش وزن می شوند، اشاره کرد.

دکتر Tobiasمی گوید: در  اکثر تحقیقات در زمینه ی BMIومرگ و میر "وزن طبیعی" اشاره به گروههایی دارد که نه تنها لاغر و سلامت هستند بلکه ممکن است سیگاری باشند یا افرادی باشند که به بیماریهای  تشخیص داده نشده مبتلا باشند. این اشتباه در طبقه بندی  سبب ایجاد نتایج اشتباه در ارتباط با اضافه وزن و مرگ ومیر می گردد. بر اساس  این تحقیق  افرادی که دارای  نمایه ی توده ی بدنی بالاتر هستند در معرض خطر بالاتری از مرگ و میر قرار دارند.

این یافته ها اهمیت  خطاهای  انجام شده در روش های تحقیق را در آنالیز  BMIو مرگ ومیر نشان می دهد.

منبع:www.sciencedaily.com/releases/2014/01/140115172820.htm

مترجم: ماندانا فرخی نیا